Γιατί ακόμα γουστάρουμε τη μέταλ μουσική που ακούγαμε σαν έφηβοι;

2 λεπτά ανάγνωσης.

Κλασικά είναι μία απο αυτές τις μέρες που χαζεύω στα ίντερνετς, ακούω χατζημέταλ μουσική με φραπέ στο χέρι και κάτι τραβάει την προσοχή μου. Αυτή τη φορά ήταν ο όρος neural nostalgia και γιατί ακόμα γουστάρουμε τη μέταλ μουσική που ακούγαμε σαν έφηβοι; Αρχικά γιατί έτσι γουστάρουμε! Και τι έγινε δηλαδή που αν δεν παίξουν το Number of The Beast, οι Iron Maiden θα πέσουν κεφάλια;;; Οκ το παράκανα το παραδέχομαι…..

“Και τι είναι αυτά τα ξενόφερτα που μας αραδιάζεις ρε Βρασίδα;;” σας ακούω να ρωτάτε. Την απάντηση μπορεί να σας μια θεραπεύτρια και φωτογράφος απο την Καλιφρόνια των ΗΠΑ, Nikki Roi.


“Υπάρχει αυτό που λέμε neural nostalgia, όπου διάφοροι ερευνητές ανακαλύπτουν ότι η μουσική που ακούμε μικροί δένεται με το μυαλό μας διαφορετικά απο οτιδήποτε ακούμε αργότερα ως ενήλικες”, είπε η Nikky.

“Οπότε κυριολεκτικά ένας απο τους καλύτερους τρόπους αντίδρασης που έχουμε, που χρησιμοποιώ και εγώ η ίδια, είναι να ακούμε τα κομμάτια που μας άρεσαν όταν ήμασταν μικροί. Ακούγοντας τα μας βοηθάει να αποσπαστούμε απο ότι μας απασχολεί και να συνδεθούμε με τους εαυτούς μας. Μας κάνει να ξανανιώθουμε ζωντανοί.”

 


View this post on Instagram

 

A post shared by SIMS Foundation (@simsfoundation)

Ο εγκέφαλος μας δεν σταματά να αναπτύσεται παρα μόνο αν φτάσουμε στα μέσα των 20-30 ετών, όπως σημειώνεται απο το Διεθνές Ινστιτούτο Ψυχική υγείας. Και όσο είμαστε έφηβοι επεξεργαζόμαστε τις πληροφορίες περισσότερο με το κέντρο συναισθημάτων του εγκεφάλου, πράγμα που κάνει οτιδήποτε ευχάριστο(ή και δυσάρεστο) να προσκολληθεί με μας αρκετά δυνατά. Όπως καταλαβαίνετε αν νιώσαμε την ανάγκη να ουρλιάξεις πρώτη φορά “Slayeeeeeer” στα 18 τότε δεν πρόκειται να σταματήσουμε να το κάνουμε σύντομα. Αυτό ίσως εξηγεί και το φαινόμενο του πρωτοδισκάκια.

Τελειώνοντας θεωρώ ότι όταν ανακαλύπτουμε μουσική στην εφηβική μας ηλικία, ειδικά αν τυχαίνει να το κάνουμε μαζί με φίλους, μας δίνει την αίσθηση ότι ανήκουμε κάπου, σε κάποιο κοινωνικό γκρουπ. Αποκτάμε μια αίσθηση ταυτότητας. Επειδή ακούω ήδη κάποιους να λένε (και να έχουν δίκιο) ότι πάντα εγκυμονεί ο κίνδυνος του φανατισμού στα κοινωνικά γκρουπ (βλέπε ποδόσφαιρο, θρησκεία, φανς των Manowar κλπ) σας λέω απο τώρα ότι το χειρότερο που μπορούμε να πάθουμε είναι η εξάπλωση των χατζημεταλλάδων!

Ευτυχώς, αφήνουμε τη βία και το αίμα για τους Cannibal Corpse!


Avatar photo

Βρασίδας Χατζημεταλλάς

Βρασίδας Χατζημεταλλάς. Όνομα και πράμα με τουλάχιστον 30 χρόνια εμπειρίας σε ακροάσεις μέτσολ, ροκ και Κατερίνας Στανίση και άλλα τόσα παίζοντας σε μπάντες προσπαθώντας να κυκλοφορήσει δίσκους, καταλήγει σε ένα και μοναδικό συμπέρασμα. Μόνο Μέιντεν.

Mόνο Άρθρα

The Exploited – Punks not Dead ή αλλιώς παίχτε πανκ

4 λεπτά ανάγνωσης.🏔⛰Κάθομαι που λέτε μαζί με τον Doc Brown σε ένα κουτούκι στην Καλαμπάκα, με θέα τους πιο μέταλ βράχους του γαλαξία, τα Μετέωρα, και ενώ τσακίζουμε κάτι κεφτέδες με αλευροζούμι, με πιάνουν ανησυχίες: – Ρε συ Doc, μπορείς να πας στο μέλλον να δεις πότε το μετρό Θεσσαλονίκης θα φτάνει μέχρι τη Σκωτία; […]

Περισσότερα
Mόνο Άρθρα

Ace of Spades – Motörhead ή αλλιώς πανκάδες και μεταλλάδες χέρι χέρι

5 λεπτά ανάγνωσης.🤠🤠Κυριακή ημέρα του Θεού Lemmy των Motörhead, και με όλη αυτή την πανκιά τελευταία πρέπει να κρατήσουμε και λίγο τις ισορροπίες γιατί κάποιοι είστε ευαισθητούληδες. Ως γνωστόν χατίρια δε χαλάω εγώ. Δε θα πάμε βέβαια πολύ μακριά. Ίσα ίσα μέχρι το σύνορο μεταξύ πάνκ και μέταλ που όλοι οι φίλοι του ροκ, μέταλ […]

Περισσότερα
Mόνο Άρθρα

Dead Kennedys – Plastic Surgery Disasters ή πως χώνεις ανελέητα like a boss.

4 λεπτά ανάγνωσης.⏰🚗Με την επιστροφή του Doc Brown ξανά σε ρόλο σοφέρ, θα εκμεταλλευτούμε την Ντελόριαν για να πάμε στο 1982, λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του Number of the Beast των Iron Maiden. Αναφέρω τον εν λόγω δίσκο γιατί έκρυψε απο τους μονομεϊντενάδες(και άλλους τρόμπες παρόμοιας φιλοσοφίας) κάποιες κυκλοφορίες εκείνης τη χρονιάς απο αλλά […]

Περισσότερα