4 λεπτά ανάγνωσης.
🌡️Με το θερμόμετρο να γράφει κάτι σε 74°C, ομολογώ ότι είχα σκοπό να γράψω για άλλον μπάρμπα σήμερα και ένιωθα μάλιστα ότι θα ήταν και καλό. Πήρα όμως το παρακάτω (ένα απο τα πολλά για να ακριβολογώ) μήνυμα απο έναν απο σας, που έλεγε: «Αν αύριο δε γράψεις για τον Ozzy που μας άφησε πριν από έναν ολόκληρο χρόνο, δε θα μεγαλώσει το πουλί σου». Απαντάω φυσικά ότι είμαι σε μια ηλικία που πλέον δεν πολυβολεύει να την έχω σαν μελιτζάνα αλλά ζήτησα ευγενικά συγνώμη και αποφάσισα τελικά να εξιλεωθώ.🤓
🦇Τι να γράψεις όμως για τον άρχοντα του σκότους, Ozzy Osbourne, που να μην έχει γραφτεί ήδη; Ότι μαζί με τους άλλους βλαμμένους, Iommi, Butler και Ward έγιναν ο λόγος ύπαρξης που βρίσκομαι εγώ εδώ να γράφω τις μλκίες μου; Ότι αντί να τρώμε τα λεφτά σε ψυχολόγους ακούμε το Master of Reality για να έρθουμε στην πραγματική πραγματικότητα (ασύλληπτα επίπεδα χατζημεταλλάδικου πλεονασμού εδώ). «Πες για τότε που δάγκωσε τη νυχτερίδα», ακούγεται ο Μήτσος απο το Κιάτο που έκοψε την παραγγελία γύρου στη μέση για να πει το κομμάτι του. Ναι ρε μλάκες τα παμε, καταλάθος το έκανε, πωωωωωωωωωωωωω!!!😅
Τέλος πάντων ας προσπαθήσω να γράψω μερικές αράδες….🤗
😊O Όζαρος είχε κάτι που το έχουν πολύ λίγες φίρμες ανα τον πλανήτη. Μετρημένες στα δάχτυλα ίσως. Φανταστείτε μια ιστορία με έναν ήρωα ο οποίος είναι παντοδύναμος, πανέξυπνος, ατσαλάκωτος και λέει “Έλα ντε” και το ντε έρχεται. Οκ ξέρω σκεφτήκατε όλοι τον Τσακ Νόρις αλλά όχι δεν το πάω εκεί. Έναν τέτοιον ήρωα τον βαριέσαι γρήγορα και γενικά δεν μπορείς να ταυτιστείς μαζί του για πάνω απο 2 επεισόδια, αν επρόκειτο για ήρωα σειράς πχ. Ο άρχοντας του σκότους λοιπόν παρόλο τον θρύλο, το χάος και τα μαύρα σύννεφα πάνω απο το κεφάλι του που του αποδώσαμε εμείς τα χαζά οι μεταλλάδες, δεν έδειξε ποτέ ότι είναι ατσαλάκωτος. Δεν ήθελε ποτέ να μας κρύψει ότι ήταν ευάλωτος στην ψυχή. Το παλικάρι μας άκουγε Beatles, χελπ άι νιντ σαμπάντι κετέτχια. Για αυτό φυσικά και αγαπήθηκε όσο αγαπήθηκε. Σίγουρα όχι μόνο επειδή τραγούδησε “What is this that stands before me?”, συνυπογράφοντας με τους υπόλοιπους Sabbath την απαρχή του σκότους.
🎤Όσοι ήσασταν στην τελευταία συναυλία στο Birmingham της Αγγλίας ενδεχομένως να προσέξατε ότι ο παππούς Ozzy ήταν στη σκηνή σαν μικρό παιδί που ακόμα απολάμβανε να παίζει μουσική. Μέσα του πονούσε, υπέφερε ή ένας Gandlaf ξέρει τι άλλο μπορεί να περνούσε το κορμί του, αλλά στα μάτια του έβλεπες τον ίδιο νεανικό ενθουσιασμό με εκείνον τον νεανία Ozzy απο τα παλιά, με το χάλια ντύσιμο και την κορμοστασιά που μαρτυράει αφέλια. «Σιγά τα ωά ρε, Βρασ…», τόλμησε να ξεστομίσει ο Μήτσος που δεν το κουνάει απο τον καναπέ ούτε για νερό και έφαγε κλωτσιά Βαν Νταμ στο μεσόφρυδο. Ας έχω και εγώ το μισό ενθουσιασμό του Ozzy όταν θα βγαίνω να τραγουδίσω στη σκηνή και θα πεθάνω χαρούμενος χατζημεταλλάς!
📅Σήμερα που λέτε είναι η πρώτη Ozzy Day στο Birmingham. Απο το πρωί ήδη ακούγεται η μπάντα Bostin Brass να παίζει τραγούδια των Black Sabbath και του Ozzy μέχρι και το μεσημέρι στις 15:00, περνώντας απο διάφορα μέρη όπως το Μουσείο Τεχνών, το παγκάκι Black Sabbath αλλά και το Martineau Place που είναι κάτι σαν εμπορικός δρόμος. Ο κόσμος θα βγει στους δρόμους να γιορτάσει όχι απαραίτητα τον θρύλο Ozzy, αυτό θα το κάνουμε εμείς τα χαζά, αλλά τον Ozzy που έζησε μεγάλωσε και αναδείχθηκε στους δρόμους του Birmingham μαζί με άλλους εξίσου απλούς και καθημερινούς ανθρώπους.
🤔💭«Ήταν απλός και καθημερινός άνθρωπος ο Ozzy;;;;», ρώτησε ήρεμα η Ματίνα απο την Αλεξανδρούπολη. Ναι θα απαντήσω εγώ με περίσση ευκολία. «Είναι Θεός, ασέβαστε Βρασίδα», πετάχτηκε φυσικά ο Μήτσος σαν ποότσα. Γιατί νομίζετε τόσος κόσμος τον αγάπησε και ταυτίστηκε μαζί του; Σηκωθήκατε πολλά πρωϊνά με τη σκέψη “Σήμερα θέλω να πω τον πόνο μου στον Θεό επειδή έτσι περίεργα την είδα”;; Θα ποντάρω στο Under 1. Τώρα μετρήστε παρακαλώ τις φορές που μια μέρα με τις μαύρες σας, και τη βροχή έξω να κοπανάει μελαγχολικά το τζάμι, είχατε ανάγκη έναν απλό και καθημερινό άνθρωπο, που όταν το πικάπ θα έπαιζε “Mister Crooooowleyyyyy….”, αυτός να σας πάρει αγκαλιά και να τραγουδήσει: “Είσαι πολύ κακός”!!!!!
R.I.P. Ozzy 22/07/2025 🖤
