5 λεπτά ανάγνωσης.
Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Βρασίδας Χατζημεταλλάς και θα είμαι ο αποψινός εισιγητής, συντονιστής, ψήστης και ζαχαροπλάστης. Καλεσμένοι στο χριστουγεννιάτικο πλατώ μας βρίσκονται οι καταξιωμένοι Keyboard Warriors, Γιώργος Φολσάκης και Κώστας Πρωτοκασέτας ενώ έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε απόψε την Μαιρούλα την οποία της έχουν κάνει πέσιμο απο όλα τα είδη μέταλ, γεγονός που την καθιστά ειδήμων στο θέμα “Ψυχοσύνθεση και μουσικές τάσεις του μέσου Έλληνα μεταλλά”. Το σημερινό μας θέμα είναι “Τι είναι ποιότητα στη μουσική; Πότε ένα κομμάτι ορίζεται ως καλής ή κακής ποιότητας;” Κύριε Φολσάκη ας ξεκινήσουμε με εσάς. Θα θέλατε να μας πείτε δυο εισαγωγικά λόγια;
ΓΦΣ: Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση αρχικά. Η ποιότητα στη μουσική είναι απλό πράμα κ. Χατζημεταλλά. Οι άλλες μπάντες τον παίζουν. Οι Μάνογουαρ σκοτ…
ΜΡΛ: …τώνουν την ποιότητα. Επιτέλους κάποιος έπρεπε να το πει!!
ΒΧΜ: Μαιρούλα θα σε παρακαλέσω να σεβαστείς τους καλεσμένους μας αλλιώς θα τη βγάλεις με αλάδωτες μπάμιες. Κ. Φολσάκη με συγχωρείτε. Κ. Πρωτοκασέτα θα θέλατε να μας πείτε και εσείς κάτι σαν εισαγωγή;
ΚΠΣ: Κ. Χατζημεταλλά εγώ θα ξεκινήσω λέγοντας ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για ποιότητα στη μουσική το 2025 όταν υπάρχουν ακόμα τα σκυλάδικα και η τραπ.
ΜΡΛ: (μουρμουράει χαμηλόφωνα) Στην κοσμάρα του και αυτός!!
ΒΧΜ: Μάλιστα. Σας ευχαριστώ. Μαιρούλα το εισαγωγικό σου σχόλιο ήταν ξεκάθαρο οπότε συνεχίζουμε στ…
ΜΡΛ: Το εισαγωγικό μου σχόλιο είναι το τακούνι μου στον πάτο σου Βρασίδα. Επίσης τι τους έφερες αυτούς τους άσχετους εδώ; Που είναι ο Χάρης;
ΒΧΜ: Θα προσπεράσω τα σεξουαλικά υπονοούμενα και θα πάμε στο θέμα μας. Αρχικά ας δούμε λίγο τι σημαίνει ποιότητα; Ποιότητα, βάση του λεξικού της αθάνατης ελληνικής μας γλώσσας, είναι το σύνολο των ιδιοτήτων και των γνωρισμάτων που χαρακτηρίζουν ή αξιολογούν ένα αντικείμενο, στην προκειμένη περίπτωση ένα τραγούδι. Για να μην ξεφύγουμε στην κουβέντα θα μιλήσουμε για τέσσερις απο αυτές τις ιδιότητες. Αν υπάρχει κάποιο αξιομνημόνευτο hook, αν το τραγούδι άντεξε στο χρόνο, αν υπάρχει συναισθηματική ταύτιση και αν το τραγούδι “αφηγείται” την ιστορία του με τρόπο κατανοητό. Θα αφήσω απ’εξω το πόσο παικταράδες είναι οι μουσικοί καθώς φυσικά και το κομμάτι της παραγωγής γιατί δε θα φτάσει το τσίπουρο.
ΜΡΛ: Ποια ιστορία ρε μλκα Χατζημεταλλά…Εσύ όταν άκουσες δηλαδή το Angel of Death των Slayer για πρώτη φορά κατάλαβες τι λέει;
ΒΧΜ: Όχι αλλά κατάλαβα ότι αν η γιαγιά μου έπαιρνε πρέφα ότι ακούω Slayer, θα μου έπαιρνε το ραδιοκασετόφωνο. Οπότε τώρα που το ξανασκέφτομαι, ναι! Μια χαρά κατάλαβα!
ΓΦΣ: Αν μου επιτρέπεται ο λόγος…
ΒΧΜ: Παρακαλώ.
ΓΦΣ: Το Βας βας βας ο Παρασκευάς δηλαδή διεκδικεί δάφνες ποιότητας;
ΜΡΛ: Σου σηκώνεται το τσουτσούνι δηλαδή όταν το ακούς;
ΓΦΣ: Ναι. Επίσης σύμφωνα με τα κριτήρια του κ.Χατζημεταλλά, έχει και hook και καταλαβαίνω τι θέλει να πει η ιστορία.
ΚΠΣ: Πως ταυτίζεστε συναισθηματικά όμως με το συγκεκριμένο τραγούδι κ. Φολσάκη;
ΓΦΣ: Γελάω απλά.
ΜΡΛ: Άρα ρε τυρέμπορα Φολσάκη δεν ακούς το τραγούδι, κοροϊδεύεις! Δεν λειτουργεί για σένα σαν ακρόαση αλλά σαν κωμική διασκέδαση. Κόβω το λιλί του Χατζημεταλλά ότι δεν ξυπνάς ένα πρωί και λες “Τι να ακούσω σήμερα; Ας ακούσω Βας βας!”
ΓΦΣ: 1000 φορές απο το να ακούω κάτι σκυλάδικα. Σκυλάδικο = εμετός.
ΜΡΛ: Εμετός είναι η μάπα σου. Όταν σε χυλοπίτιασα όμως και άκουγες μια βδομάδα σερί “Τη σιχάθηκε η ψυχή μου” απο Βασιλάκη Καρρά, και έκλαιγες με μαύρο δάκρυ γιατί θα πεθάνεις μόνος, τότε ταυτιζόσουν όμως. Όταν γαμάμε είναι εμετός, όταν όμως μας χωρίζουν γιατί είμαστε ντιπ άχρηστοι, τότε είναι πχιότητα!!
ΚΠΣ: Αγαπητοί μου, εγώ καταλαβαίνω ότι η συναισθηματική ταύτιση είναι πολύ υποκειμενικό ζήτημα. Να ας πούμε μέχρι και οι πέτρες γνωρίζουν ότι αν η Tarja τραγουδούσε τραπ, ο κ.Χατζημεταλλάς πάλι θα της φιλούσε το μποτάκι.
ΜΡΛ: Ο Βρασίδας είναι βλαμμένος απο γεννησιμιού του. Δεν μπορώ να πω τι άλλο θα ήταν ικανός να κάνει της Τάργιας γιατί μας διαβάζουν και μικρά παιδιά. Το ζήτημα είναι ότι απο τα κριτήρια που έθεσε ο Βρασίδας, μόνο το hook και το storytelling είναι αντικειμενικά. Ένα κομμάτι ή έχει ή δεν έχει hook και φυσικά μια ιστορία έχει συγκεκριμένα κριτήρια και δομή, όπως πχ αρχή, μέση και τέλος. Για παράδειγμα το Hallowed By Thy Name είναι μια ολόκληρη ιστορία ενός κακομοίρη που τον πάνε για απαγχωνισμό. Σχεδόν καταλαβαίνεις μέσα σου πως νιώθει.
ΚΠΣ: Ακριβώς και αν εσύ δεν ταυτίζεσαι με αυτό συναισθηματικά, είσαι νεκρός μέσα σου και ακούς μόνο φολς.
ΜΡΛ: Εκεί που πήγες να πεις κατι έξυπνο κ.Πρωτοκασέτα μας, το γ@μησες στο τέλος. Ισχύει όμως που σημαίνει ότι όντως η συναισθηματική ταύτιση είναι υποκειμενικό.
ΓΦΣ: Η διαχρονικότητα δεν είναι αντικειμενικό κριτήριο;
ΒΧΜ: Διαχρονικό είναι κάτι που διατηρεί την αξία του στο χρόνο. Τίθεται όμως το ζήτημα του τι σημαίνει αξία για τον καθένα.
ΜΡΛ: Ακριβώς. Το “Παλαμάκια, παλαμάκια” του Μητσάκη είναι διαχρονικό. Αλλά έχει μηδενική αξία για τον Φολσάκη που ακούει μόνο Μάνογουαρ. Δε θα καταλάβει ποτέ για ποιο λόγο το συγκεκριμένο τραγούδι έχει αξία για χιλιάδες Έλληνες.
ΚΠΣ: Θα επέλεγες όμως το “Παλαμάκια” αν δεν είχε την ίδια απήχηση; Άρα μήπως σαν κοινωνία αποφασίζουμε για τα κριτήρια μας σύμφωνα με τις επιλογές της μάζας;
ΜΡΛ: Η μάζα όμως λέει ότι η τραπ γ@μ@ει. Δε θα εμπιστευόμουν και πολύ τη μάζα.
ΒΧΜ: Τη μάζα που ακούει συγκεκριμένο είδος όμως ίσως και να μπορούσες. Στατιστικά πολλοί μεταλλάδες θα αναφερθούν στο Master of Puppets ως καλής ποιότητας δίσκο, βέβαια δε θα κάνουν το ίδιο οι τραπάδες.
ΜΡΛ: Μα και πάλι δεν μπορούν να ταυτιστούν οι τραπάδες συναισθηματικά με το Master…
ΓΦΣ: Κάνει αυτό το Master κακής ποιότητας δίσκο ή τους τραπ δίσκους καλής ποιότητας; Έχουν hooks, λένε την ιστορία τυπάδων με πολλά λεφτά και γυναίκες που φλεξάρουν και οι νεολαίοι ταυτίζονται και γουστάρουν. Άρα μήπως είναι κάτι άλλο αυτό που ψάχνουμε;
ΜΡΛ: Καλά το πας για φολσάς. Το οποίο και μας φέρνει στην ερώτηση του εκατομμυρίου: Μήπως τελικά η μουσική είναι σαν το φαγητό; Μήπως καλής ποιότητας μουσική είναι θρεπτικό συστατικό για την ψυχή και το νου και όχι απλά μια συλλογή κριτηρίων;
Συνεχίζεται…
