3 λεπτά ανάγνωσης.
Πρέπει να έχεις μεγάλα κοχόνες ή απλά να είσαι τέρμα τρόμπας για να λες φανερά και βροντερά ότι σου αρέσει το St. Anger των Metallica χωρίς φυσικά να τρως το κράξιμο της αρκούδας. Είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται για την λιγότερο δημοφιλή κυκλοφορία τους (αν δε συμπεριλάβουμε φυσικά τη Λουλού) αλλά όταν κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2003 έλαβε καλές κριτικές!!
Διαβάστε επίσης: Duke Nukem ή αλλιώς οι Megadeth των FPS
Η ιστοσελίδα Metacritic έδωσε ένα 65 στα 100 που ξέρω πολλούς που θα το θέλανε στις πανελλήνιες!!! Παρόλα αυτά είναι αρκετά ψηλότερα απο ότι μερικοί φανς πιστεύουν ότι άξιζε. Το Rolling Stone βαθμολόγησε τον δίσκο με 4/5 σχολιάζοντας “υπάρχει μια ειλικρίνια στην οργή των Metallica που κανείς απο όλες αυτές τις ραπ μέταλ μπάντες δεν μπορεί ούτε να διανοηθεί να αγγίξει. Πρόκειται για ένα δίσκο που προσπαθεί να ανακαλέσει τις προ-Black εποχές του, βγάζοντας μια βαρβαρότητα χωρίς ραδιοφωνικά κομμάτια και πιασάρικα ρεφραίν και μπαλαντούλες.”
Οι καλές κριτικές δε σταματούν εδώ. 4/5 το Uncut, B+ το Entertainment Weekly και το NME έδωσε ένα 9/10. Ήταν όλες αυτές οι κριτικές αληθινές και αμερόληπτες; Δυστυχώς στον κόσμο της δημοσιογραφίες ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος. Αν τσατίσεις κάποιον προμότερ ή μπάντα και σου κόψει τη χορηγία που μπορεί να πληρώνει στο περιοδικό σου μπορεί να βάζεις σε κίνδυνο την επιχείρηση. Πάρα πολλοί συντάκτες προσπαθούν να πουν τα καθώς κείμενα αλλά παράλληλα πρέπει να βεβαιθούν ότι η επιχείρηση θα παραμείνει κερδοφόρα. Για παράδειγμα θα μπορούσαν να κράξουν αβέρτα το Black Album που γιγαντώθηκε ενω κυκλοφόρησε σε μια περίοδο που το grunge έπαιρνε τα πάνω του;
Aν λοιπόν υπάρχει έστω μια μικρή αλήθεια σε όλο αυτό τότε περιοδικά σαν το αγγλικό Classic Rock και Metal Hammer που κράξανε ασύστολα το δίσκο θα έπρεπε να τους θεωρήσουμε τουλαχιστον θαραλλέους. Με σκορ 4/10 χαρακτήρισαν το δίσκο “ένα κακόφημο μπαρ με σάπιο κόσμο”.
Η καλες κριτικές συνεχίζουν με το Hammer να δίνει 9/10 γράφοντας ότι μουσικά και πνευματικά ο δίσκος είναι ότι πιο ειλικρινές και ωμό θα ακούσεις ποτέ απο τους Metallica. Συγκεκριμένα αναφέρουν “Μπορείς να ακούσεις την νευρικότητα και την πεπείθηση ότι η μπάντα παίζει να είναι η τελευταία φορά που θα σταθούν σε ένα δωμάτιο να παίξουν μουσική όλοι μαζί”.
Διαβάστε επίσης: Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα του να γουστάρεις Metallica
Παρόλες τις κακές κριτικές, ειδικά όσο αφορά την παραγωγή, την έλλειψη σόλο και φυσικά το τενεκεδάκι του Lars τα καλά σχόλια σταθήκαν περισσότερο στο μουσικό κομμάτι και στο βαθύτερο νόημα των τραγουδιών. Ο κάθε συντάκτης είχε μια δική του εμρηνεία να δώσει απο “Ωδή στον έρωτα με τον θυμό” εώς και “ηρωϊκή και βάρβαρη αντανάκληση της οργής”
Φυσικά εδώ να αναφέρουμε το γεγονός ότι στο ντοκιμαντέρ Some Kind Of Monster του 2004, Υπάρχουν γαργαληστικές λεπτομέριες πίσω απο το ποιόν του δίσκου καθώς και τις σχέσεις μεταξκύ των μελών. Όχι μόνο οι Metallica φάνηκε να νιώθουν προδομένοι απο την αποχώρηση του Jason Newsted αλλά ακόμα δεν είχαν ξεπεράσει καλά καλά τον θάνατο του Cliff. Με τον Hetfiled να σμπαίνει σε κληνική αποτοξίνωσης και τον Lars να διαγράφει δυσοίωνο το μέλλον της μπάντας, καταλαβαίνει κανείς ότι ήταν επιτακτική ανάγκη να δημιουργηθεί ο δίσκος. Στο τέλος αποδείχθηκε ένας καθρέφτης της μπάντα όπου όπως αναφέρει αργότερα ο Hetfiled “ήταν ένας καθρέφτης…το οποίο ήταν καλό γιατί έμαθα πράματα για μένα που δε μου άρεσαν”.
Αν μισείς το δίσκο δεν παίζει να τον ξανακούσεις σήμερα και να αλλάξεις γνώμη. Αλλά αν ταυτίστηκες με το μήνυμα που προσπαθεί να δώσει υπάρχει περίπτωση να τον έχεις ακούσει άπειρες φορές και ίσως ακόμα περισσότερες απο τις μεταγενέστερες δουλειές τους που για πολλούς ήταν συναισθηματικά αδιάφοροι. Τουλάχιστον το St. Anger σε εκνεύρισε αν μη τι άλλο είτε επειδή δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες σου είτε επειδή ταυτίστηκες.
