5 λεπτά ανάγνωσης.
🤔💭Γυρνοβολάει μέρες τώρα στο ξερό μου το κεφάλι, ένα αφιέρωμα με μουσικούς που είτε είχανε την ατυχία να βρεθούν στη σκιά άλλων μεγαθηρίων είτε πέσανε θύματα φανς που είναι ντιπ πόντιοι και ακούνε μόνο το κάτω κεφάλι. 🍆 Πολλοί απο σας αναφέρατε μπασίστες και ντράμερ και έχετε απόλυτο δίκιο απλά το σημερινό τιμώμενο πρόσωπο (κυρίως επειδή γμηθήκαμε να μιλάμε για Megadeth τελευταία) ήταν η αφορμή μιας τέτοιας σκέψης, όταν στην προσπάθεια μου να παίξω το The Conjuring έπαθα 6 κατάγματα στα δάχτυλα. Ως συνέπεια ο ειρμός μου με έκανε να αναλογιστώ “Τι να κάνει αυτή η ψυχή ο Chris Poland”;;
🎸Ο Chris Poland είναι ο τρίτος κιθαρίστας σε συμμετοχές δίσκων στους Megadeth, έχοντας αποτελέσει κιθαρίστας τους σε δύο κυκλοφορίες(+1 session στο System Has Failed). Βέβαια με εξαίρεση τον Marty Friedman, όπου οι κιθαρίστες ανα τον γαλαξία κόβουν το τσουτσούνι τους για να έχουν 5% των ικανοτήτων του, ο άλλος κιθαρίστας που έχει παραπάνω συμμετοχές απο τον Poland, ο Chris Broderick, πρώτον δε χρειάζεται συστάσεις και δεύτερον και σημαντικότερον, οι δυο εκ των τριών δίσκων που συμμετείχε είναι αδιάφοροι, τα 13 (ορόφους πάνω απο τη γη) και Σούπερ Κωλάιντερ. Ως εκ τούτου νομίζω ο Χριστάκης αξίζει κάτι παραπάνω απο μια απλή αναφορά καθώς έπαιξε σε δίσκους που μας δίδαξαν πιο πολλά χρήσιμα πράματα για τη ζωή απο ότι το σχολείο.
👶Ο γεννημένος την 1η Δεκέμβρη 1957, Χριστάκης Πολάκας, ήταν χωμένος στις τζαζίλες πολύ πριν μπλέξει με τον Dave Mustaine. Δημιούργησε το jazz/fusion group ΟΜΗ και γενικότερα είναι δηλωμένος ως jazz κιθαρίστας και όχι ως θρασοκάγκουρας. Απο το 1977 εως και το 1982, o Χριστάκης έπαιζε fusion στους New Yorkers, μαζί με τους Robby Pagliari και Gar Samuelson και παρόλου που οι φίλοι τους δεν πηγαίνανε στα live να τους δούνε γιατί καπνίζανε μελιτζάνες, είχε αποκτήσει ήδη φήμη παικτούρας. Ως αποτέλεσμα ο Πολάκας ήταν ήδη φτασμένος κιθαρίστας πρωτού καν μπει στους Megadeth. Ακόμα και τότε όμως χρειάστηκε κάποιος κοινός φίλος της μπάντας να πείσει τον ντενεκέ τον Mustaine να δώσει περισσότερα solo στον Χριστάκη γιατί είχε μυριστεί ότι το στυλ του είναι μοναδικό.
🎸Οπότε έχουμε και λέμε:
✅Παίζεις κιθάρα στα Killing is my business και Peace Sells, δυο δίσκους που για πολλούς είναι μνημεία του μέταλ μας.
✅Καταφέρνεις και αντέχεις για 2 κυκλοφορίες δίπλα στον (φρεσκοχωρισμένο απο τους Metallica) Dave Mustaine που αυτό απο μόνο του θέλει κατηγορία βραβείου στα Grammy.
✅Το στυλ σου έχει μια μίξη μέταλ, ροκ/φιούζιον και τζαζίλας ενώ παίζεις με κυριολεκτικά κατεστραμένο χέρι.
Αν αυτά δε είναι ικανά να σε βάλουν στην ίδια πρόταση, αν όχι με τον Marty, έστω με τους άλλους νεανίες αυνάνες κιθαρίστες, τότε το πρόβλημα δεν είσαι εσύ αλλά κάτι ανίδεοι χατζημεταλλάδες σαν του λόγου μου!😇
🧬Άπονη ζωή φακτ #1: Ο Χριστάκης έκοψε πολύ άσχημα το χέρι του σε ένα ατύχημα που είχε όταν μπουκέτωσε καταλάθος το τζάμι μιας πόρτας με αποτέλεσμα να κοπεί τένοντας στο αριστερό χέρι (αυτό που χρησιμοποιούσε για να πατάει τις νότες στην ταστιέρα). Ο τραυματισμός τον ανάγκασε να παίζει με ύφος λιγότερο επιθετικό και πιο “βουτυρένιο” και με μεγάλα ανοίγματα στα δάχτυλα. To καλό απο την όλη ιστορία είναι οτι o Χριστάκης έχει κυριολεκτικά δικό του στυλ παιξίματος, επηρεασμένο αρκετά φυσικά και απο τον άλλο τεράστιο “ανοίγω τα δάχτυλα μου σαν ουρά παγωνιού”, Allan Holdsworth(R.I.P).
🧁🧁Ο Χριστάκης δυστυχώς ήταν ούνα φάτσα, ούνα ράτσα με τον Mustaine και ρουφούσε τις UHU και τις άχνες όπως εγώ ρουφάω τον φρέντο καπουτσίνο, με φυτική κρέμα νούφαρου Βοιωτίας και εξήντα εννέα ζάχαρες! Παράλληλα πουλούσε εξοπλισμό για να αγοράσει UHU οπότε ο Mustaine του έδωσε το πουλί. Τον ξαναφώναξε όμως το 2004 για το System has Failed, γιατί αμφότεροι στο “Περασμένα ξεχασμένα” της Καιτούλας της Γαρμπή δεν μπορούσαν να “ανοίξουν τα χέρια και να πέσουν τα αστέρια”. O Mustaine είχε τραυματίσει και αυτός το χέρι του 2 χρόνια πριν την κυκλοφορία του The System Has Failed.
🧬🧬Άπονη ζωή φακτ #2: O Πολάκας είχε ηχογραφήσει κάποια demo για το Rust in Peace τα οποία ο Mustaine χρησιμοποίησε σε κάποιες re-master εκδόσεις, γράφοντας στα παπάκια του τον Πολάκα. Ο Πολάκας δε μάσησε ταραμά όμως και τον πήγε δικαστήριο. Αποζημειώθηκε με 9500 δολλάρια και έληξε εκεί το πανηγύρι. Πήρες λεφτά απο τον Mustaine; Douze points.
📀Tο 1990 βρίσκει τον Χριστάκη να κυκλοφορεί το πρώτο σόλο δίσκο του “Return to Metropolis”, τίτλο που αργότερα έκλεψε ο Mustaine για το “Return to Hangar. 😆Ο δίσκος είναι μια μίξη απο μέτσολ, φιούζιον και ζεμπεκιές, με σεμινάρια ρυθμικού παιξίματος σε κομμάτια όπως τα “Theatre of the Damned” και “Alexandria” ενώ θα ακούσεις και λίγο επιρροές κλασικής κιθάρας και τζαζίλων στα “The Fall of Babylon” και “Khazad Dzm”. Στο σύνολο του το “Return to Metropolis” είναι μια απόδειξη ότι αν ο Χριστάκης δεν σνίφαρε UHU, τον Friedman θα τον μαθαίναμε μόνο απο κανένα anime!!!
🤘🐏Ο Χριστάκης πέραν των τζαζίλων έχει συμμετέχει σε δυο δίσκους των Lamb of God, τα Ashes of the Wake και As the Palaces Burn. Άλλα πρότζεκτ του περιλαμβάνουν τους Mumbo’s Brain, OHMphrey, Polcat, ενώ έχει κάνει guest και στη μπάντα του David Ellefson.
🧬🧬🧬Άπονη ζωή φακτ #3: Φήμες λένε ότι το “Liar” απο το So Far, So Good… So What! είναι diss track του Mustaine προς τον Πολάκα. Τραπάδες πονάτε;
🎸🤗Σήμερα ο Χριστάκης καταπιάνεται κυρίως με προσωπικές κυκλοφορίες ενώ γενικά αριθμεί πάνω απο 15 άλμπουμς, είτε προσωπικά, είτε μαζί με άλλα σχήματα. Το ιδιαίτερο παίξιμο του αξίζει περισσότερης εκτίμησης απο τους δασκάλους κιθάρας που τον παίζουν μόνο με τον Friedman, ενώ δυστυχώς οι πιθανότητες να πει κάποιος στο μαθητή του “βγάλε το σόλο του Black Friday ή του Conjuring μπας και ξεκουκουτιάνει το μυαλό σου απο την πολύ τσόντα βλάκα πιτσιρικά”, είναι ελάχιστες. Εμείς είμαστε εδώ όμως να θυμήσουμε ότι όταν του χρόνου θα ουρλιάζουμε σαν μανιακοί “If there’s a new way, Oh, I’ll be the first in line” απο πίσω αυτός που κεντούσε στην κιθάρα ήταν ο Chris Poland.
