4 λεπτά ανάγνωσης.
Ελληνικό όνομα μπάντας; Τσεκ! ✅Επικό ελληνικό όνομα μπάντας; Νταμπλ τσεκ!✅✅Οι γείτονες μας Rhapsody (νυν Rhapsody of Fire μετά τα δράματα που είχανε με τα μέλη τους) φαίνεται ότι εκτός απο επικές συνταγές με ζυμαρικά έχουν και εκτίμηση στην Ελληνική γλώσσα και παράλληλα αναγνωρίζουν ότι οι Έλληνες είμαστε καλύτεροι σε όλα χωρίς να είμαστε καλύτεροι σε τίποτα. Εκτός το μέταλ, τις θάλλασες, το φαί και τον Νίκο Γκάλη. Α και το τσίπουρο. 😊
Διαβάστε επίσης: Jolene…Jolene…Jolene…Joleeeeeeeeene! ή αλλιώς Dolly Parton η μαμά μας!
⚔️Σε συνέχεια του παπάουερ μέταλ σάγκα μας πέφτουμε αναπόφεκτα στο πέμπτο και τελευταίο μέρος του Emerald Sword Saga, Power of the Dragonflame, όπου οι Rhapsody μας εξιστορούν τι γίνεται όταν παλεύει το καλό με το κακό και εγώ θέλω να βάλω τρικλοποδιά στον τύπο που με τρία καρότσια πάει να μου φάει τη θέση στην ουρά, αλλά το καλό αγγελάκι μέσα μου λέει “Άστονε φοράει μπλούζα Five Finger Death Punch, θα πεθάνει μόνος”.
📖Συνοπτικά η ιστορία του Emerald Sword Saga έχει ως εξής: Ο καλούλης και γλυκούλης Warrior of Ice ψάχνει το Emerald Sword γιατί διάβασε καπου ότι δίνει +15% ζημιά σε ασέβαστους που λένε ότι οι Ghost είναι μέταλ. Ο απώτερος σκοπός του είναι να σκοτώσει τον Black King Akron που όντως φαίνεται να ισχυρίζεται αυτό το πράμα. Στο Power of the Dragonflame δε, ο πολεμιστής μας εξαπολύει μια επική επίθεση κατά των φολσάδων, με αγγέλους, gargoyles, να βρέχει αίμα, και ιδρώτα αλλά χωρίς ούτε μία φάλτσα νότα! Το saga κλείνει με το υπερεπικό 19λεπτο Gargoyles, Angels of Darkness που φήμες λένε ότι ο Eric Adams το προτιμάει αντι του Πόρνχαμπ!!!
💿🎵Ο δίσκος κυκλοφόρησε 18 Μαρτίου 2002 στην Ευρώπη και 23 Απριλίου της ίδιας χρονιάς στις Η.Π.Α., έχει βγει μέχρι και σε κασέτα (αποκλειστικά στην Ινδονησία για κάποιο λόγο), έχει 61 λεπτά ζουμερής, καλομαγειρεμένης προβατ….επικής μουσικής ήθελα να πω, και όταν οι Fabio Lione, Luca Turilli, Alex Staropoli και Alex Holzwarth ρωτήθηκαν “είναι 17 κιλά η έπικ φέτα να την αφήσω;”, είπανε φυσικά ναι. Το 2002 είχε καλή τιμή η φέτα, μη βαράτε!! 🤓
🍝Καμπονάρα φακτ #1: Σε μια σπάνια αναλαμπή “Ελάτε να σας δείξω ψαράδες πως κάνεις ντεθ μέταλ σκριμς”, ο Fabio μας παίρνει τα σώβρακα στο When Demons Awake. Έτσι γιατί μπορεί.
🎼🎻Σε ένα δίσκο που εύκολα κάποιοι θα πούνε ότι το παρακάνανε με τις συμφωνικές, οι Rhapsody πετύχανε παραγωγή κρύσταλλο (όπως συνηθίζαμε να ζητάμε εμείς απο τους στουντιάδες με 300 ευρά ξερογό), και παρόλο που πράγματι το συμφωνικό στοιχείο ήταν περισσότερο έντονο απο προηγούμενες κυκλοφορίες, και σε όργανα αλλά και σε ιδέες στις συνθέσεις, ο δίσκος ακούγεται λες και βλέπεις ταινία. Βάλε απο πάνω και την αφήγηση του Jay Lansford και έχεις ένα στολίδι στη δισκοθήκη σου!
😎🤘🤓Αν έπρεπε να χρησιμοποιήσω τη λέξω “Γμάει” σε έναν απο τους power metal δίσκους μέχρι στιγμής αυτός θα ήταν το Power of the Dragonflame. Ο δίσκος θαρρώ ότι εύκολα αποτελεί την επιτομή του συμφωνικού παπάουερ, με το δίσκο να έχει τόνους εκληκτικών ιδεών, τεχνικαράδες μουσικούς, απίστευτη αντίληψη μελωδία και πολύ μα πολύ γΚαύλα. Δεν ξέρω τι κάνανε οι Ιταλοί όταν το γράφανε αλλά νομίζω συνοψίζεται στη λέξη “Μαγεία” με δέκα καρδούλες δίπλα!!
🍝🍝Καμπονάρα φακτ #2: Η ιστορία του δίσκου φαίνεται τόσο κλισέ “το καλό θα νικήσει και θάνατος στις μπάμιες” αλλά οι Ιταλοί παίξανε απίστευτα καλή μπάλα και στα plot twist. Εκεί που λες τα gargoyles θα ξεκινήσουν τα πιτσοσκάμπιλα μεταμορφώνονται σε φύλακες αγγέλους.
🤔💭😊Κάτι τέτοιοι δίσκοι πρέπει να βλέπουν το φως του ήλιου και να εμφανίζονται σε συζητήσεις πολύ συχνότερα. Όσο άκουγα το δίσκο ερχόταν στο μυαλό μου πάντα η ερώτηση “Ποιοι Manowar και ποιοί Helloween;”. Το δίσκο τον άκουσα 2 φορές όταν βγήκε και 35 φορές τώρα που γράφω το άρθρο και μετά το “Ποιοι Manowar και ποιοί Helloween;” ακολουθούσε η ρητορική ερώτηση “Μα πόσο χατζημεταλλάς ήσουν ρε τετραμάλακα Χατζημεταλλά;;;;”!!! Ναι!😂😂
