5 λεπτά ανάγνωσης.
☃️❄️Βρισκόμαστε στο Γενάρη του 1988. Η παρέα των Λαρσίκα, Ιάκωβου και Κίρκου ακόμα μετράει τα κομμάτια της απο το χαμό του πολυαγαπημένου φίλου τους Κλιφ και επειδή δεν υπάρχει και πολύ όρεξη για ταβέρνες, οι ήρωες μας αποφασίζουν να πιούν έναν ζεστό ελληνικό πολλά βαρύ στην παραλία της Δράμας, στον καφενέ “Το κουτούκι του μπάσου”. Ναι, για όσους χασκογελάτε η Δράμα έχει παραλία. Ψάχτε το! Τώρα αν αυτή η παραλία έχει νερό είναι άλλη κουβέντα! 😇
🎸Την τετράδα συμπληρώνει αυτή τη φορά ο Ιάσονας Νιουστίδης ο οποίος μπήκε επίσημα στη μπάντα στις 28 Οκτώβρη 1988. Ο Ιάσονας πέραν του ότι είναι εγκληματικά καλό παιδί, υπήρξε και μεγάλος φαν των Metallica απο πολύ νωρίς. Σε περίπτωση που θέλετε να πάτε Metallica και να φύγετε μετά τους Gojira σας πληροφορώ ότι ο Ιάσονας έκανε το ίδιο ακριβώς όταν οι Metallica παίζανε support στους Guns ‘n’ Roses.
🌧️Με τον καιρό να είναι σημαδιακά βροχερός και κρύος, και στα πρόσωπα τους να είναι χαραγμένη η θλίψη, η παρέα μας αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα για καινούριο δίσκο. Αναπόφεκτα λοιπόν ακολούθησε ο παρακάτω, ξεκάθαρα 100% πραγματικός, διάλογος:
Ν: Παιδιά τι θα λέγατε για πρώτο κομμάτι να χρησιμοποιήσουμε εκείνο το ριφ που σας έδειξα στο μπάσο.
Ι: Εκείνο το ριφ δέρνει πιο πολύ και απο τη μαγγούρα του παππού μου. Απο μένα είναι ναι. Δεν έχω όρεξη όμως για ακουστικές και φλώρικες εισαγωγές όμως πχιά. Ας κάνουμε τίποτε καινούριο.
Κ: Εύρηκα!! 💡💡Ας ηχογραφήσουμε μια μελωδία και μετά θα γυρίσουμε την ταινία ανάποδα για να παίξει απο πίσω προς τα μπρος. Επίσης το τραγούδι πρέπει να μιλάει για το πόσο σάπια και είναι η κοινωνία μας και τι θα γίνει αν κάποιος πατήσει το κουμπί.
Ι: Ψόφος της μητέρας γης!!🌍
Λ: Μπλάντι τζίνιους! Ναι αλλά εξίμιση λεπτά κομμάτι είναι λίγο. Θέλουμε μεγαλύτερο.🤔
Κι: That’s what she said. 😏🍆
Λ: Πάλι την ποοτσα στο μυαλό σου εσύ;🤨
Κ: Οκ, οκ σοβαρά τώρα. Συζητούσαμε με τον Ιάκωβο τις προάλλες και είπαμε πόσο γμάτο θα ήταν να κολλήσουμε 4 τραγούδια σε ένα απο κάτι σκόρπιες ιδέες, δισολίες, και πολλά μέρη χωρίς φωνή για να μη βραχνιάσει ο Ιάκωβος. Επίσης σκεφτήκαμε να το πούμε “Λευτεριά στα γεμιστά με κιμά” αλλά είμαστε ανοιχτοί σε ιδέες.
Λ: Τώρα που δεν είναι ο Κλιφ εδώ μαστουρμπέισιον γκόους κλάουντ, ε;
Κ: Αμέ!! Αλλά σου έχω και άλλο κομμάτι. “Το μάτι του θεατή”.👁️
Λ: Το μάτι σου το αλλήθωρο…!! Τι κομμάτι είναι αυτό ρε;;
Ι: Λαρσίκα είσαι άσχετος. Άκου στίχο. Ντου γιου σι γουάτ άι σι;; Μι, μάι σελφ εντ άι!🤯🤯
Ν: Εμένα μου αρέσει!🥰
Λ: Εσύ να βγάλεις το πορτοφόλι να κεράσεις τους καφέδες! Πφφτ… Άντε καλά. Πρώτη και τελευταία φορά ενδίδω στις μλκίες σας.😤
Ι: Ααααχχ.. θυμήθηκα τώρα τον Κλιφ που έλεγε να μην είμαστε τενεκέδες ξεγάνωτοι και να διαβάζουμε κανένα βιβλίο. Διάβαζα που λέτε το Johnny Got His Gun του Dalton Trumbo το οποίο έγινε και ταινία το 1971. Μλκες πόσο φρίκη μπορεί να είναι να έχει χάσει όλα τα άκρα σου απο νάρκη, να προσπαθούν να σε κρατήσουν στη ζωή και εσύ να παρακαλάς να πεθάνεις επειδή νιώθεις παγιδευμένος;;; Μπρρρ!!!😰
Κ: Εγώ θυμάμαι τον Κλιφ που έλεγε ότι η ώρα μου θα έρθει στη μία. Τι εννούσε όμως; 24ωρη ή 12ωρη;
Λ: Εσύ στην κοσμάρα σου! !Μια μλακία είπε ο Κλιφ και το έδεσες κόμπο. 😂
Κ: Φάε ένα μλκα!😁
Ν: Το ένα το άλογο να είναι άσπρο!
I: Γιουυυύ αρ δε ουαααάν, γιορ μάι νάμπερ ουαααάν!!
Λ: Καλά καλά φτάνει, θα το πούμε προσωρινά “Ένα”! Παρακάτω!
I: Σας έχω το καλύτερο ριφ του δίσκου και το κομμάτι θα μιλάει για εκείνα τα κοντά καλαμάκια που βάζουν στους φρέντο. 😠
Λ: Σταματήστε ρε μλάκες να πηγαίνετε βόλτες με τη Ντελόριαν!!
Ν: Έχουμε και Ντελόριαν εκτός απο λεφτά;;; 😱😱😱
Λ: Όχι. Ένας ντεμέκ παλιός φίλος του Κίρκου ταξιδεύει με τη Ντελόριαν στο μέλλον και μας πρίζει τα @@ κάθε φορά ότι δε θα έχω φίλους και θα πεθάνω μόνος και γυμνός στο μπάνιο μου.
Ι: Θα σου αφιερώσω το επόμενο κομμάτι τότε που θα μιλάει για απόγνωση και ψυχολογικά τραύματα. Άι γκιβ, γιου τέικ, δις λάιφ δατ άι φορσέικ….Πωωωω ανατρίχιασα. Γενικά οι στίχοι σε αυτο το δίσκο είναι κατράμι και θάνατος μλκς!⚰️☠️
Κ: Δεν πετάμε μέσα και ένα ακόμα κομμάτι για νευρικό κλωνισμό και παράνοια; Θα το πούμε “Τα φθαρμένα άκρα της λογικής”.☝️
Ι: Κίρκο το google translate είναι γενικά για το πουλί να ξέρεις. Μη χαραμάς πλουτώνιο στη Ντελόριαν για μλακίες!! Επίσης παιδιά νομίζω ότι πρέπει να βάλουμε και ένα κομμάτι που να είναι μικρό. 5 λεπτά ας πούμε!! Θέλω λίγο να χώσω άσχημα τους χριστιανοταλιμπάν που τάχα μου θέλουν να είμαστε καλά παιδιά για να θυσαυρίζουν αυτοί και να βγάζουν γούστα! Εντάξει παίζει να μην μπορέσουμε να το παίξουμε ποτέ live αλλά μη χάνετε το θάρρος σας! Λέω να το πούμε “Παραμονή του μπογιατζή” και θα είναι σούπερ καραθρασίλα!!! 🚀
Ν: Το καταλαβαίνεις ότι δεν κολλάει ο τίτλος με το περιεχόμενο και πολύ, ε; 😏
Ι: Ναι γμησετα! Χρησιμοποίησα και εγώ google translate. Σεντ δε ντόνκι δε κοκ, μπιγκχέντεντ!🐓🫏
Λ: Μλάκες….;;; Ξεχάσαμε κάτι ρε…..🙁
Ι: Τι ρε μλάκα;;🙁
Λ: Είχαμε κρατήσει κάτι ιδέες του Κλιφ και υποσχεθήκαμε ότι θα γράψουμε ένα τελευταίο κομμάτι με αυτές προς τιμήν του. Και νομίζω είχε γράψει και μερικές αράδες στίχους. Προτείνω βέβαια να είναι ιντστρουμένταλ. Ιάσονα μπορείς να παίξεις τις μπασογραμμές απο τις ντέμο κασέτες;;
Ν: Βεβαίως!🤗
Λ: Παιδιά, ποια ήταν εκείνη η φράση που του άρεσε πολύ να τη λέει ρε;; Ήταν και γαμώ τις φράσεις….εδώ το χω….🤔
Κ: All this I cannot bear to witness any longer . Cannot the kingdom of salvation take me home? Αυτή λες;;
Λ: Και μια ακόμα ήταν….Μισό βασικά…(Φωνάζει) Κυρ Αντώνη; Δε φέρνεις λίγο το καλό το τσίπουρο που έχεις; Ο καφές δεν κάνει δουλειά σήμερα…
Α: Έφτασεεεε! Πάγο θέλουμε;
Λ: Όχι κυρ Αντώνη…Ξεροσφύρι σήμερα. Για τον Κλιφ.
(μέσα σε ούτε δυο λεπτά καταφθάνει ο κυρ Αντώνης με το δίσκο του και σερβίρει τσιπουράκι)
Λ: Οκ μάγκες…σε τι πίνουμε;
Ι: Ας πιούμε σε κάτι που έλεγε και ο ίδιος συχνά, λίγο πριν μας αφήσει. Γεια μας!
Κ: Συμφωνώ! Γεια μας λοιπόν!
ΟΛΟΙ: To Live is to Die.
