Τι κόσμος είναι αυτός – Μοντάζ ή αλλιώς τα πρωϊνά στο Σταρ!

2 λεπτά ανάγνωσης.

😁Τι καλύτερος τρόπος να κλείσουμε τους δίσκους περι “Κόσμου” απο το “Τι κόσμος είναι αυτός” των Μοντάζ που συντρόφευε τα πρωϊνά στο Σταρ, μαζί με κάτι De Facto και Πέτρο Θεοτοκάτο. Το μπουζουκάκι στο ομώνυμο ήταν επίσης ο δούρειος ίππος στη μάχη με τη γιαγιά μου και για το κατα πόσο το ροκ είναι του σατανά!
– Αγόρι μου πάλι μλκίες ακούς;
– Μα ρε γιαγιά έχει μπουζούκι. Είναι λαϊκό απλά με κιθάρες. Κάτι σαν το Μαργαρίτη αλλά καμία σχέση.😊
– Άντε καλά. Φάε τώρα τον τσορπά, σου κάνει κρύο. Μόνο Μέιντεν.
– Τι είπες γιαγιά; 😱😱
– Τίποτα, ωραίο όνομα το Μοντάζ λέω.😏

🍒Κοσμοφάκτ: Η παρέα του Νίκου Πασχάλης (φωνή), Μανώλη Παπούλιας (κιθάρα), Αντώνη Κουιμτζής (μπάσο), Γιάννη Βουλγαράκης (ντραμς) και Μανώλη Σαμαράς (κιθάρα) ξεκίνησε ως “Νοκ Άουτ” το 1989 ενώ το πρώτο ντέμο τους ηχογραφήθηκε το 1990.

🤔🤔Τώρα θα ρωτήσετε “Μα γιατί τους πήρε τόσο καιρό ρε παιδιά;” Γιατί “Ελλάδα” πουλόπα ‘μ’!

📀Το “Τι κόσμος είναι αυτός” κυκλοφορεί “επίσημα” καλοκαίρι του 1999 ως ανεξάρτητη κυκλοφορία, ανεξάρτητη παραγωγή, με δέκα κομμάτια και μια διασκευή στο “Θέλω Να Ζω” του Ανδρέα Μικρούτσικου. Λέω “επίσημα” γιατί σύμφωνα με τον Νίκο Πασχάλη ο δίσκος ήταν να κυκλοφορήσει το 1992 απο μια εταιρία που ο ίδιος δεν κατονόμασε, αλλά κυκλοφόρησε τελικά μέσω της LEGEND το 1996 το single “Τι Κόσμος είναι αυτός”. Ο λόγος φυσικά είναι κάτι που το 90% των μπαντών αντιμετώπισε. Υποσχέσεις επι υποσχέσεων απο εταιρείες “χατζηαπατεώνες”.

📖Μίνι στόρυ τάιμ: Είχα την ατυχία να βρεθώ συμπρωταγωνιστής σε μια τέτοια (καθόλου) μαγική ιστορία υποσχέσεων όταν ένας άνθρωπος με το κωδικό όνομα “Μιγιάγκι” (δεν αστειεύομαι έτσι τον αποκαλούσανε) υποσχέθηκε στην τότε μπάντα μου παχυλό συμβόλαιο επειδή “έχουμε προοπτικές”. Φυσικά όσο είδατε εσείς λεφτά είδαμε και εμείς και μάθαμε με άσχημο τρόπο το νόημα της φράσης “το πουλί σου και την υπογραφή σου να προσέχεις που τα βάζεις”. Αυτά! 🍆😁

Παρόλη την συνεχή προβολή απο την τηλεόραση οι Μοντάζ δεν ξέφυγαν απο την underground καλτίλα, η εμπορική τους επιτυχία ήταν μηδέν εις το πηλίκον και εδώ που τα λέμε το timing ήταν μάλλον και κακό, δεδομένου του ότι είχαν να συναγωνιστούν, Τρύπες, Μωρά στη φωτιά, Ενδελέχεια κλπ κλπ, αλλά και ο υπόλοιπος δίσκος είναι σαν το Escape των Metallica. Ναι μεν, αλλά! ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ – Προκαλώ να βρεθεί ένας που να έχει ακούσει έστω μια φορά το “Ε, ουρανέ! Κάθησε μαζί μας. Κάτσε να ακούσεις μια πενιά.” και να μην θυμάται το ρεφραίν μέχρι και σήμερα!