3 λεπτά ανάγνωσης.
Ξέρετε τι; Κάθομαι και κοιτάω τη λίστα με τις κυκλοφορίες του 2025 και δεν μπορώ να αποφασίσω αν πρέπει να γελάσω ή να βάλω τα κλάματα. Από πότε έγινε η metal τόσο… γυαλισμένη; Κάτι Lacuna Coil, κάτι Avantasia – μην παρεξηγηθούμε, καλά είναι αυτά για τα πιτσιρίκια, αλλά εμένα φέρτε μου Motörhead και Judas Priest να μιλήσουμε σοβαρά. Η metal πέθανε μετά το 1983, τέλος. Κι όποιος πει το αντίθετο, καλύτερα να μην το πει μπροστά μου.
Αλλά, λέω να δώσω μια ευκαιρία. Ίσως, λέω ίσως, βρεθεί κάτι φέτος που να με κάνει να αναθεωρήσω – λίγο, όχι πολύ. Για αρχή, οι Dream Theater. Καλοί μουσικοί, δε λέω, αλλά πού είναι η ψυχή; Πού είναι οι εποχές που οι κιθάρες είχαν περισσότερη βρωμιά από τα παπούτσια μετά από συναυλία σε χωράφι;
Και οι Killswitch Engage; Εντάξει, ας πούμε ότι έχουν κάτι να πουν, αλλά το “This Consequence” έχει να αντιμετωπίσει τον μεγαλύτερο αντίπαλο: την προκατάληψή μου. Δε φταίω εγώ. Όταν έχεις μεγαλώσει με “Angel Witch” και “Holy Diver”, όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν σαν να ακούς ποπ τραγουδάκια.
Οι Manowar… Αχ, οι Manowar. Εδώ έχουμε ελπίδες. Αν ξαναφέρουν πίσω τις ένδοξες μέρες του “Hail to England”, ίσως και να ρίξω λίγο νερό στο κρασί μου. Αλλά να ξέρετε, αν τολμήσουν να κάνουν κάτι “μοντέρνο”, θα τους κάψω τα βινύλια. Ναι, το λέω και το εννοώ.
Για τους Triptykon, έχω μικτά συναισθήματα. Ναι, έχουν σκοτεινιά, έχουν ατμόσφαιρα, αλλά μήπως το παρακάνουν με τη μαυρίλα; Κάποια στιγμή θέλω και λίγη φωτιά στις κιθάρες, όχι μόνο καταθλιπτικά riff. Πού πήγε το κέφι της μουσικής, ρε παιδιά;
Και μετά, οι The Halo Effect. Εντάξει, να το παραδεχτώ: το μελωδικό death metal έχει τις στιγμές του. Αλλά όταν είσαι πρώην μέλος των In Flames, υπάρχει μια βαριά κληρονομιά. Άραγε, θα αντέξουν τη σύγκριση με τις θρυλικές μέρες του “The Jester Race”; Χλωμό το βλέπω.
Μια μικρή αχτίδα ελπίδας υπάρχει στους Grima. Αυτοί οι Ρώσοι έχουν κάτι που τσιγκλάει την περιέργειά μου. Ίσως επειδή έχουν μια πιο ακατέργαστη προσέγγιση, κάτι που μου θυμίζει τις πρώτες μέρες του black metal πριν γίνουν όλοι επαγγελματίες.
Και τέλος, οι Slayer. Εντάξει, εδώ υποκλίνομαι. Οι Slayer είναι οι Slayer, τελεία και παύλα. Αν επιστρέψουν στη σκηνή με τη φωτιά που είχαν στο “Reign in Blood”, τότε μπορώ να πω πως το 2025 θα ξεκινήσει καλά.
Όμως να ξεκαθαρίσω κάτι: αν τολμήσει κάποιος να μου πει ότι το 2025 είναι η “καλύτερη χρονιά για τη metal”, θα τον βάλω να ακούσει το “Killers” των Maiden 50 φορές συνεχόμενα. Γιατί; Για να θυμηθεί τι πάει να πει αληθινή metal.
Λοιπόν, το 2025 έχει να αποδείξει πολλά. Δεν θα κάτσω να ενθουσιαστώ εύκολα. Αλλά αν με εκπλήξει, θα είμαι εδώ να το παραδεχτώ – έστω κι αν το κάνω με βαριά καρδιά και μπόλικη γκρίνια.
